Karaman’a Hizmetkâr Aranıyor
İnsanı öldürmek onun hayatını yok etmektir. Ama insanların umutlarını öldürürseniz sadece umutları değil, güvenleri, sevgileri, saygıları, muhabbetleri, nezaketleri, anıları, sağduyuları, maneviyatları, dostlukları, sadakatleri ve hayalleri de ölecektir.
Yıllar önce gariban bir köyün, gariban bir köylüsü, küçücük
bağının bir köşesine arı kovanı yerleştirir. Bin bir güçlükle elde ettiği bu
kovana gözü gibi bakar ve elde ettiği balı ailesine yedirmeye gayret edermiş.
Günlerden bir gün, o bölgeden birisi, bağın kenarından
geçerken kovanı görür. Etraf ıssızdır. Bağa dalar ve kovanı açıp içindeki
baldan birkaç parça yer. Sonra bir köşede duran küpü görür ve kalan balı içine
doldurmaya başlar.
O sırada bağa birilerinin yaklaştığını fark edince, en yakın
ağaca tırmanıp, sık dallar arasına gizlenir.
Gelen, güzel giyimli mevki makam sahibi olduğu anlaşılan,
beyefendiden bir adamdır. Beyefendi kovanı görür ve baldan yemeye koyulur.
Yerken de “Ham hum şaralop şifffaaa niyetine” diyerek kovanı sıvazlar. İşi
bitince ağzını silmek için mendilini çıkarır ve cebine koyarken de mendili bağa
düşürür.
Beyefendi işini bitirince adam ağaçtan iner ve kalan
kırıntıları toplarken bağ sahibine ve arkadaşlarına yakalanır. Karga tulumba
edilir ve Kadı Efendinin huzuruna çıkartılır.
Ama o da ne? Kadı bağdaki beyefendidir. Ağzının kenarında da
hala bal bulaşıkları durmaktadır.
Bağ sahibi durumu anlatır. Kadı dinler dinler ve kararını
verir: “Kamu vicdanına güvenilerek bir mekâna bırakılan bir mala zarar vermek,
o malı çalmak suçları cürm-ü meşut sabit görüldüğünden kırk değnek vurula.”
Sonra da suçluya döner ve sorar: “Var mı son bir diyeceğin?
Suçlu şöyle bir düşünür ve cebindeki mendili çıkarıp Kadı
Efendiye uzatır ve der ki: “Kadı hazretleri ben o balı yerken “Ham hum şaralop
şifffaaa niyetine” diyerek yedim. Kovanı da severek okşadım. Sonra da bu
mendille ağzımı sildim” Tam bu noktada, bir inanç sömürüsü yapmaktan da geri
durmaz ve “Üstelik tüm bunları gören yukarda biri var Kadı Efendi. Gayrı takdir
sizin…”
Sonuç ne olmuştur dersiniz? Suçlu “Ham hum şaralop şifffaaa
niyetine” dediği için beraat etmiş ve hatta kadı efendiye yardımcı olmuştur.
Günümüzde gerçek ya da iftira bir sürü dedikodu ile itham
edilen bir zatı, kendisini savunmak yerine elindeki güç ve imkânlarla herkese
savaş ilan etmesine rağmen, yargılamadan affettiniz. Bunu bir alicenaplık
olarak değerlendirenler olacaktır. İyi de olmuştur, Ailesi çoluk çocuğu çevresi
vardır onların bu konudan etkilenip zarar görmesinin önüne geçilmiş oldu belki.
Peki; şimdi kalkıp da bu zatı, hikâyedeki gibi, kadı
yardımcısı yaparsanız, siyaseten kirlettiği geçmişne rağmen siyaseten
ödüllendirirseniz ve daha büyük suçlar işlemesine ortam hazırlarsanız, bu
insanlar ne düşünecektir. Bu insanların yargısı ne olacaktır. Sizin de aynı
suça iştirak edip birlikte bir çete olduğunuz intibaı doğmayacak mıdır?
İnsanı öldürmek onun hayatını yok etmektir. Ama insanların
umutlarını öldürürseniz sadece umutları değil, güvenleri, sevgileri, saygıları,
muhabbetleri, nezaketleri, anıları, sağduyuları, maneviyatları, dostlukları, sadakatleri
ve hayalleri de ölecektir.
Bir makama layık çok mükemmel yapıda tertemiz insanlar
varken şaibeleri ile toplumu rahatsız etmiş, mahalli sicili bozuk, üstelik
gücünü topluma karşı bir silah olarak kullanma eğilimi olan birisini aklama
çabası Karaman’a yapılabilecek en büyük kötülüktür.
İnsanlar geçmişin güzellikleri ile geleceğe umut bağlamış,
bu güzelliklerin artarak devam etmesini beklemektedirler.
Karaman kendisine hizmet etmek isteyen liyakatli ve temiz
evlatlarına görevin teslim edilmesini beklemektedir. Güzelliklere, gelişmelere
ve iyi gidişata alışmış bir memleket için, bu çizgiyi bozup bal küpü taşırken
parmağını yalamakla iktifa etmeyip, bal küpünü götürürken suçüstü olanların
hizmet kervanında yerleri olmamalıdır.
Elbette tarihin en başarılı dönemlerini bu memlekete
yaşatacak kadar beceri, kabiliyet ve liyakatte olanlar böylesi basit bir
meselede yanlış karar vermezler, vermemelidirler.
