KMÜ Karamanın gözbebeği. Vitrini. Kültür kapısı ve kültürünün teminatı. Gelecek umudu. Kalkınmasının anahtarı. Akıl hocası. Çözüm noktası. İlim irfan yatağı. İnsana yapılacak yatırımın atölyesi, fabrikası. Vizyonu. Karamanı KARAMAN yapmak için misyoneri. Vs…

Ne var ki sık sık da eleştirilen, bu eleştirileri küçük saltolarla teğet savuşturan bir kurum.

Belki de haksızlıklara uğrayan mağdur.

Son günlerde de yine öyle bir tartışma var. Öğrenci ve öğretim görevlileri sayısı ile ilgili:

Öğrenci sayısı gerçekten kaç. Geçen dönem kaç mezun verdi, yeni kaç kişi başlayacak. Toplam sayı Selçuk Üniversitesine bağlı tek Fakülte iken kaçtı. Kuruluşundan bu yana kaç fakülte açıldı ve bu sayı kaç olması gerekirken kaç oldu.

Kaç öğrenci yerleştirme için müracaat ediyor. Yani ne kadar tercih ediliyor. Bunlardan kaçı kayıt yaptırıyor. Kaçı yarım bırakıp kaçıyor. Kaçı başka okullara çeşitli sebeplerle geçiyor.  

Bu öğrencilerin ortaöğretim başarı seviyeleri ne. Tercihlerdeki yüzdelik dilim kaç.

Ağzı olan konuşuyor.

Öte yandan öğretim görevlisi sirkülasyonu bir hayli fazla iddiası var. Tek fakülte döneminde kaç öğretim görevlisi vardı şimdi kaç. Fakülte başına dağılımı nedir. O günlerdeki hocalardan kaç kişi devam ediyor. Kaç kişi gitti. Neden gitti, nerelere gitti.

Şu an akademik personel dağılımı ve sayısı ne?

Hepsine soru işaret koymadık. Soru işareti tarlası olacaktı sayfa.

Ağzı olan konuşuyor.

Bilgisi olandan öğrensek.

Bilgisi olanlar medet umdukları borazancıbaşına, biraz yağ, biraz piyaz, biraz da gülücük ikram etseler de bir makale yazdırsalar da öğrensek.

Biz sormaya çekindik. Nemize lazım. Malum aforoz korkusu, ortaçağdayız. Telefon telgraf faks e posta msn web face ve bilimum icatlar henüz gelişmedi. Cevabımızı Bizans taktikleri ile ve borazancı başı ile almak en güzeli.

Buyurun:

ABOV… (Ancak Bu Kadar Olur Vesselam…)